اوتیسم (در خود ماندگی) نوعی اختلال رشدی است که با رفتارهای ارتباطی کلامی غیر طبیعی معمولا” در ابتدای دوره کودکی تشخیص داده می شود. این بیماری در پسران بیشتر از دختران دیده می شود. دشواری در ایجاد روابط اجتماعی، دشواری درایجاد ارتباط لفظی و غیر لفظی،دشواری در یاد گیری بازی و رفتار تکراری از عمده ترین خصوصیات کودک اوتیسمی است. این کودکان در هنگام ناراحتی واکنش هیجانی وغیرعادی وبا علائمی همچون جیغ های فراوان، بیقراری، تحریک پذیری زیاد، گریه های غیر معمول ودر حواس پنجگانه (بینایی، شنوایی، لامسه، بویایی وچشایی) واکنش ها و حساسیت های شدید به محرک های عادی از خود نشان می دهند. علت دقیق این بیماری هنوز ناشناخته است ولی مصرف بعضی از دارو های خاص، انتقال بیماری از مادر به جنین در زمان بارداری، حوادث پس از زایمان و تماس نوزاد با مواد شیمیایی می تواند به عنوان ریسک فاکتور در بروز این بیماری دخیل باشد. درمان قطعی برای این کودکان وجود نداردو درمان اصلی درحال حاضر آموزش فرد به فرد توسط مربیان در زمینه رشد مهارت های ارتباطی، وضعیت تکلمی کودک وآموزش مفاهیم پایه زندگی مانند سلام کردن وچگونه در محیط اجتماعی قرار گرفتن است که ممکن است ماه ها ویا سال ها زمان ببرد.درمان جدی سخت افزاری در این بیماران وجود ندارد . پذیرش بیماران اوتیستیک در مطب به علت نا آرامی این مراجعین و عدم همکاریشان سخت می باشد ولی با تعداد تجربه اندک در این نوع مراجعین بعد از شش ماه مراجعه هفتگی تمرکز بالاتر رفته، آموزش پذیر تر شده و مختصری آرام تر می شوند. تجربه بالاتر از این زمان را فعلا کسب نکرده ایم . از نظر تئوریک درمان ذهنی توانایی ترمیم سلول های مغزی را دارد . با اصلاح نرم افزارهای مربوط به سلول های مغزی و تغییر برنامه نرم افزاری غلط آن و فعال کردن برنامه خود ترمیمی سلول ، قاعدتا می بایست کمک جدی تری به این نوع بیماران بتوان انجام داد.